Home

Don’t litter!

Leave a comment

Just because you do not take an interest in politics doesn’t mean politics won’t take an interest in you.
(Pericles)

Hangover II

3 Comments

Βγήκαμε 17οι στη eurovision. Ευγενικά, πατώσαμε. Ή όπως γράφτηκε στο twitter “υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ να κατέβαινε, τόσο χάλια δεν θα πήγαινε“. Η εθνική μας υπερηφάνεια στα τάρταρα.

Αλλά ξανασηκώθηκε όταν είδαμε ελληνικές περήφανες βρισιές στο facebook προφίλ της Λανγκάρτ. Εκεί φουσκώσαμε. Όπως φουσκώνουν τα πρόβατα πριν τα τσουρομαδήσουν.

Ο Κότσιρας λέει δεν φοβάται τη δραχμή. Η Στάη τα καταφέρνει και χωρίς σοφέρ. Και η Βαλάντω Τρύφωνος δεν φοβάται να δουλέψει σε mac περιβάλλον. Πληροφορίες αντιστοίχου αξίας.

Οι καταθέσεις έχουν κάνει φτερά από τα ταμεία των τραπεζών. Κι όποιος πει φέτος ότι δεν πάει διακοπές λόγω κρίσης ψέματα λέει. Θα μείνει σπίτι να φυλάει τα στρώματα.

Δημοσιογράφοι εθνοπατέρες κράζουν Λανγκάρτ σεξιστικά, σχολιάζουν την αναπηρία του Σόιμπλε και κάνουν εκπομπές για τους μισθούς της πείνας. Είναι οι ίδιοι που στους συνεργάτες τους δίνουν 400-500 ευρώ τον μήνα. Μαύρα.

Βρέθηκαν λέει και κάποιοι απ’αυτούς στα ημερολόγια του Άκη. Σα να βρίσκεις σκατά μες τη χέστρα. Σιγά την ανακάλυψη!

Δραχμή ή ευρώ? Μνημόνιο ή φαγοπότι? Μισθός 450 € ή φόρεμα 2.345 € σαν της κυρα-Βίκυς? Διάβασμα ή πάρτυ? ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ?

Διλήμματα στα οποία οι πολίτες απάντησαν με την ψήφο τους. Ή έτσι νομίζουν.

Ζούμε σε μια χώρα όπου η παιδεία του Αρσένη και τα πανεπιστήμια της ΔΑΠ των ’90s έφεραν στην κάλπη τα ποσοστά του Σύριζα και της Χρυσής Αυγής. Και οι κάλπες  οι σημερινές θα φέρουν την οικονομία του 2020.

Μπορεί εμείς να είμαστε κοντόφθαλμοι και να βλέπουμε ό,τι λένε οι τηλεοράσεις και να ακούμε όσα πιάνει η τσέπη μας, οι τωρινές επιλογές όμως γράφουν την ιστορία του αύριο.

Και το πιο λυπηρό δεν είναι που το 17% ψηφίζει Σύριζα γιατί, “έτσι για αλλαγή”. Ούτε ότι το 7% Χρυσή Αυγή “για να πα να γαμηθούν όλοι τους”.

Το πιο λυπηρό είναι που δεν υπάρχει σχέδιο για το μέλλον. Πώς θέλουμε να είμαστε το 2020. Και τι χρειάζεται να κάνουμε για να είμαστε όπως θέλουμε. Και με ποιους.

Αρκετά από τα φωτεινά μυαλά της γενιάς μου είναι ήδη στο εξωτερικό και συντελούν στην πρόοδο και την ανάπτυξη του τόπου τους. Γιατί εκείνος είναι ο τόπος τους. Εδώ δεν θέλουμε ούτε την ψήφο τους.

Εδώ η αγένεια και η ασέβεια συνεχίζουν το πάρτυ. Εδώ αντίδραση σημαίνει ξύλο και γιαούρτι, και ανάπτυξη λεφτά που θα μας δώσουν οι ξένοι. Εδώ η υπερηφάνεια είναι συνυφασμένη με γκολ του Χαριστέα και η τέχνη με τραγούδια της eurovision.

Μόνο που όταν συνέλθουμε απ’το hangover θα είναι πια αργά.

Κορυφαία πολιτική δήλωση: Αλέκα Παπαρήγα “Η Μπάγερν είχε τον πολιτικό πυρήνα του ΚΚΕ. Επίθεση, επίθεση, επίθεση στο ξένο γήπεδο.”
 
Κορυφαίο προεκλογικό σποτ: Αυτό του Μάνου Ματσαγγάνη.
 
Τροφή για σκέψη: tweet (δεν θυμάμαι ποιου) “Δεν άλλαξαν οι ψηφοφόροι. Απλώς τα δύο μεγάλα κόμματα δεν είχαν τα λεφτά να τους αγοράσουν.”
 
Θλιβερή διαπίστωση: κατά την προεκλογική περίοδο, τον μήνα Απρίλιο, τα έσοδα του κράτους μειώθηκαν 13%  και κατέρρευσαν το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου παρουσιάζοντας μείωση 17,5% στις εισπράξεις από ΦΠΑ και 20% στο σύνολο.
 
Edit (29/05): Μετά από προτροπή του αναγνώστη/τριας exe αξίζει τον κόπο μια ματιά στα παρακάτω fora για την ψήφο των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό.
εδώ
κι εδώ

Ξημερώματα στην Κομοτηνή

22 Comments

Αυτήν την εποχή η Κομοτηνή παίρνει χρώμα ανοιξιάτικο. Έχουν ανθίσει εκείνες οι ξεχασμένες αμυγδαλιές στο παρκάκι πίσω απ’το γήπεδο.

Ξημερώματα. Τα τρένα έρχονται και φεύγουν μόνα. Όπως πάντα. Κι ο σταθμός στέκει εκεί, κειμήλιο μιας άλλης εποχής.

Αναμνήσεις από χειμώνες ανέμελους. Μυρωδιές από φρεσκοκομμένο καφέ και ζεστό ψωμί.

Το πρώτο σ’αγαπώ μπορεί να μην κράτησε για πάντα, έχει διαμορφώσει όμως ήδη τα επόμενα.

Τα ξημερώματα που σ’έχουν βρει στην Κομοτηνή είναι σίγουρα περισσότερα απ’τα μαθήματα που παρακολούθησες.

Ξημερώματα σε μπαλκόνι με golden virginia στριφτό, γλυκό του κουταλιού κι ελληνικό σκέτο.

Η πάχνη στα τζάμια των αυτοκινήτων κάνει το τοπίο ακόμη πιο υγρό. Κι ο αέρας σε τρυπάει.

Ξημέρωμα τρικλίζοντας στον πεζόδρομο της Ερμού ψάχνοντας τον πατσά του τούρκου ή ένα κρεβάτι ζεστό.

Φίλοι που αγκαλιαστήκαμε πιωμένοι κάτω από στριγγλιές φτηνών σουξέ. Άλλοι ακρίβυναν, άλλοι ξίνισαν με τον χρόνο. Σαν κρασιά.

Η πόλη αυτή πάντα θα πηγαίνει για ύπνο το ξημέρωμα. Και στο χώμα της θα κρύβει λίγη από την λάμψη της νιότης μας.

Εσύ ποιον θα γιαουρτώσεις; *

2 Comments

 

Εσύ πιτσιρικά που περιμένεις πώς και πώς την παρέλαση για να μουτζώσεις κανέναν πολιτικό και να νιώσεις επαναστάτης, κι εσύ μεσοαστέ, συνταξιούχε ή οτιδήποτε άλλο που έχεις ήδη προμηθευτεί τα κεσεδάκια με τα γιαούρτια και περιμένεις την κατάλληλη ευκαιρία. Είτε αυτή λέγεται παρέλαση είτε λέγεται προεκλογική περίοδος όπου όλοι θα είναι λίγο παραπάνω εκτεθειμένοι.

 

Σε σένα απευθύνομαι και θέλω να σε ρωτήσω.

 

Έχεις γιαουρτώσει ποτέ τον γιατρό που σου ζητάει φακελάκι;
Έχεις γιαουρτώσει ποτέ τον υπάλληλο του ΙΚΑ που δεν σε εξυπηρετεί;
Την προεδράρα σου όταν σου έφερνε τις κούπες με τον “τρόπο” του ο καθένας; (Αλλά ξέχασα, τότε ήσουνα στα κάγκελα σε έκσταση)
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από τους δεκάδες καθημερινά άξεστους που κορνάρουν άσκοπα; Που παρκάρουν σε πεζοδρόμια και σε μπάρες αναπήρων; (ή μήπως δεν έχεις δει κανέναν;)
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από τους σημερινούς συνταξιούχους του δημοσίου που κλαίγονται αλλά το 70% εξ’αυτών μπήκε στο δημόσιο τις δεκαετίες ’70 και ’80 με κομματικό μέσον;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από τους ταξιτζήδες που δεν σου έκοψαν απόδειξη, που σε έκλεψαν κάνοντας κύκλους, ή που κάπνιζαν ανεδαίστατα μέσα στο ταξί;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από τους καθηγητές σου που κάναν ιδιαίτερα “μαύρα” χωρίς εννοείται να κόβουν απόδειξη;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από τους αγρότες εκείνους που έπαιρναν τις επιδοτήσεις για τις καλλιέργειες και αγόραζαν τζιπάρες;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από εκείνους που απεργώντας εμπόδιζαν τους τουρίστες να επιβιβαστούν στα λιμάνια, να δουν την Ακρόπολη, να παν στα ξενοδοχεία τους;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από αυτούς που πετάνε από φωτοβολίδες μέχρι ξυραφάκια μέσα σε πορτοκάλια στα γήπεδα;
Έχεις γιαουρτώσει τον μαγαζάτορα στην πλατεία που δεν έχει πληρώσει ποτέ φόρο για τραπεζοκαθίσματα; (ξέρεις εσύ ποιος είναι αυτός)
Έχεις γιαουρτώσει ποτέ τον ιδιοκτήτη του club/bar/μπουζουξίδικου που σου σερβίρει οινόπνευμα αντί ποτού και σε βάζει να το πληρώσεις 6-7 ευρώ; (χωρίς απόδειξη τις περισσότερες φορές)
Έχεις γιαουρτώσει ποτέ τον δημόσιο υπάλληλο που καθυστερεί να σε εξυπηρετήσει  και σε στέλνει από γραφείο σε γραφείο σπάζοντάς σου τα νεύρα;
Έχεις γιαουρτώσει ποτέ καθηγητή πανεπιστημίου όταν ξέρεις με ποιο τρόπο ανεβαίνει τις βαθμίδες σαν τα σκαλιά της μεζονέτας του;
Έχεις γιαουρτώσει ποτέ το αφεντικό που σε αφήνει απλήρωτο, που σε βάζει να δουλεύεις ώρες ατέλειωτες, που σου τσαλακώνει την αξιοπρέπεια;
Έχεις γιαουρτώσει ποτέ δικαστικό που άφησε ελεύθερα λαμόγια και κλέφτες με ποινές χάδια;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από αυτούς που χρησιμοποιούν βία στις γυναίκες τους, στα παιδιά τους, σε ζώα;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από αυτούς που βγήκαν χωρίς λόγο σε σύνταξη στα 45-50 αναγκάζοντάς σε να δουλεύεις πλέον ως τα 65;
Έχεις γιαουρτώσει κανέναν από αυτούς που βρίζουν τους ξένους που μας παίρνουν τις δουλειές και μας κλέβουν τα σπίτια, αλλά το βράδυ πηδάει Ρουμάνες και Ρωσίδες στα μπουρδέλα;
Έχεις γιαουρτώσει τον παπά που σου ζήτησε χρήματα για τον γάμο, την κηδεία, την βάφτιση, το ευχέλαιο, το μνημόσυνο κ.ο.κ.;
Έχεις γιαουρτώσει αυτόν που έχτισε το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, που το μπαλκόνι του σπιτιού του το έκανε έξτρα δωμάτιο, που δεν δήλωσε ποτέ την πισίνα στο εξοχικό;
Έχεις γιαουρτώσει ποτέ οδηγό που πετάει το τσιγάρο απ’το παράθυρο του αυτοκινήτου;

Όχι, γιατί είσαι ένας από αυτούς. Γιατί αυτή η Ελλάδα σου αξίζει. Κι αν ήσουν διαφορετικός (και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι) δεν θα έμπαινες καν σε μια συζήτηση που λύση είναι η βία.

 

* δημοσιεύτηκε στο protagon.gr στις 21/3

 

Paris moments

9 Comments

Paris three in a row.

Βόλτα στη bd de Clichy. Αν μπεις σε sexshop και δεν συναντήσεις Έλληνα, είναι σα να πηγαίνεις σε παραλία και να μη βρίσκεις νερό.

Εδώ ο Matisse είναι ως και διαφήμιση στο μετρό και όχι απλώς λήμμα σε απαρχαιωμένο βιβλίο ιστορίας της τέχνης.

Η μαυρούλα στο μετρό, καθρεφτίζεται στο iphone διορθώνοντας με makeup τις τελευταίες ατέλειες.

Σάββατο βράδυ. Όλοι στους δρόμους. Σα να είναι η τελευταία μέρα της γης.

Αμερικανός μεθυσμένος πιτσιρικάς, μπορεί εύκολα να ανακηρυχθεί persona non grata απ’τον οποιονδήποτε Γάλλο.

Παριζιάνος νεαρός με iphone και all star. Όχι ένας. Όλοι.

Γαλλίδα πιανίστα στο μετρό, κλείνει τα μάτια έχοντας στα αυτιά τα ακουστικά και σχηματίζει με τα δάχτυλα στον αέρα τη δική της συμφωνία.

Δύο ώρες σχεδόν στην ουρά για την έκθεση του Tim Burton. Η ουρά φτάνει στα διακόσια μέτρα αλλά κανείς δεν γκρινιάζει. Κυριακάτικο πρωινό με Παριζιάνικο expresso μπαγκέτες και τέχνη.

Όταν το πιο νόστιμο flan γίνεται birthday cake και όταν το πιο φωτεινό χαμόγελο κάνει το Παρίσι ακόμα πιο όμορφο.

Φρανσουά Ολάντ vs Νικολά Σαρκοζύ. Μάχη της αφίσας και του talkshow.

Καλοντυμένος κινέζος με άπταιστα παριζιάνικα γαλλικά, tweed blazer και σκαρπίνι σηκώνεται στο μετρό για να κάτσει γέρος άστεγος.

Στα στενά του Marais λες και θα πεταχτεί από καμιά γωνιά ο Ντε Σαντ να σου μιλήσει για την ευφυΐα του σαδισμού στο σεξ.

Γαλάζια μαλλιά, μακριές κάπες, δεκάδες σκουλαρίκια, τρελά χτενίσματα, ασυνάρτητα χρώματα και ρούχα. Εδώ ό,τι και να φορέσεις και να  βγεις, περνάς απαρατήρητος. Οτιδήποτε. Εκτός από άσπρες κάλτσες!

Colette carnaval. Το Colette γιορτάζει δεκαπέντε χρόνια και έχει στήσει το μεγαλύτερο πάρτυ στην πόλη.

Μπαρ στο Saint Germain des Pres και περιμένεις να βγει ο Πικάσο να σε κεράσει αψέντι. Από πίσω παίζει Common People των Pulp.

Η τέχνη είναι παντού σ’αυτήν την πόλη. Από την διαφήμιση του μετρό, στις γωνίες των δρόμων, στο ντύσιμο των ανθρώπων, στα βλέμματα των ερωτευμένων που φωτίζουν την πόλη.



This slideshow requires JavaScript.

Το σώμα σου είναι ο ναός όπου η Φύση ζητά να τη λατρεύουν.”
Μαρκήσιος Ντε Σαντ

A day in the life

8 Comments

Σήμερα ήτανε μέρα απ’αυτές που βρίσκεις το πλησιέστερο πάρκο, αφήνεις χαρτοφύλακα και σακάκι στην άκρη και ξεκινάς τις μπύρες πάνω στο γρασίδι παρέα με φίλους από τις 10 το πρωί.

Κάτι τέτοιες μέρες αρνούμαι να φορέσω γυαλιά ηλίου. Θέλω να με χτυπάει στα μάτια.

Έπρεπε να δεις την απορία στο βλέμμα Αμερικανών τουριστών όταν σε πράσινο για τους πεζούς στη Ριζάρη έστριβαν σωρηδόν τα αυτοκίνητα από Βασιλίσσης Σοφίας.

Φαντάζομαι αντίστοιχα το βλέμμα των τροϊκανών όταν τους πληροφόρησαν ότι υπάλληλοι του Υπουργείο Υγείας έκαναν κατάληψη γιατί δεν ήθελαν να μεταφερθούν σε καινούργιο κτίριο.

Πολιτικοί ψάχνουν αυτόν με το 1 εκατομμύριο να τον λοιδορήσουν (ή να τον κάνουν φίλο τους) και ο Καμμένος έχει τερματίσει τον λαϊκισμό την ώρα που η πολιτική δεν εκφράζει ούτε τους πολιτικούς της.

Μέσα σ’όλα τα τρίβια της εβδομάδας μάθαμε και ότι ο Κωστόπουλος πάσχει από κλινική κατάθλιψη κι ότι ο Αγγελάκας διαβάζει τις επιστολές του και τις απαντάει κιόλας. Ξεπεσμός.

Έτσι κι αλλιώς οι μεγαλύτερες αλήθειες είναι γραμμένες σε τοίχους.

Τα 27 ακίνητα και τα 2 εκατομμύρια σε μετοχές (plus) αφού σώσανε την Κύπρο και τα παιδιά του τρίτου κόσμου, ξεπάγωσαν τις τσιμινιέρες, και ξεκίνησαν δωρεάν συναυλίες ανά τη χώρα να σώσουν τις αμαρτωλές ψυχές μας. “Η φιλανθρωπία δεν είναι τίποτε άλλο παρά συγκαλυμμένη σκληρότητα” κατά Μάλθους, τα έχουμε ξαναπεί αυτά.

Νύχτωσε. Όχι άλλο psi, όχι άλλο σώσιμο. Μόνο sauvignon blanc εξ’ Ηλείας, Tom Waits – Closing Time, βιβλία, σοκολατόπιτα και ανθρώπους αγαπημένους.

Καλό τριήμερο.

Άτιτλο

1 Comment

 

Ένας απέραντος δρόμος

μια ευθεία γραμμή

σαν τον θάνατο.

 

Κόσμος παντού μες το δρόμο

από δω κι από κει

σαν τον έρωτα.

 

Κι είναι μια όμορφη μέρα

κι ο ήλιος λάμπει στη γη

σαν εσένα.

 

 

dedicated

In limbo

5 Comments

Διάλεξε.

Διάλεξε ζωή.

Διάλεξε δουλειά. Διάλεξε πρόγραμμα στην τηλεόραση.

Διάλεξε δάνειο από την Πειραιώς ή πιστωτική από την Alpha.

Διάλεξε φίλους. Αυτούς που σε διασκεδάζουν και κερνάνε σφηνάκια.

Διάλεξε μαγαζί. Villa Mercedez ή Αθηνών Αρένα που τραγουδάει κι ο Σάκης.

Διάλεξε κανάλι. Μέγκα ή Σταρ. Εμετός ή σκατά.

Διάλεξε βραχιολάκι power balance για την ισορροπία.

Διάλεξε γυμναστήριο. Ή μήπως personal trainer?

Διάλεξε PSP, κινητό 3g, 4s, ipod nano, ipad ή tablet, netbook ή laptop.

Διάλεξε. Τηλεόραση 3d, ισορροπημένη διατροφή και γιαουρτάκι activia.

Διάλεξε. Username και password. Nickname και avatar.

Διάλεξε. Φίλους για το facebook, followers για το twitter, subscribers.

Διάλεξε. Τα like, τα tags, τα shares σου. Για ένα προφίλ ζεις.

Διάλεξε.

Διάλεξε έπιπλα ΙΚΕΑ για το σαλόνι, εσπρεσιέρα tassimo, γιόγκα instructor.

Διάλεξε γυναίκα που θα σου κάνει παιδιά ή και μια γκόμενα, έτσι γιατί μπορείς.

Διάλεξε μουσική απ’τον Ρυθμό ή τον Sfera.

Διάλεξε.

Διάλεξε. Τις Κυριακές που θα σφίγγει το στομάχι σου, τις Δευτέρες που θα αργείς στη δουλειά.

Διάλεξε. Ένα γρήγορο γαμήσι. Και άναψε και τσιγάρο μετά. Γιατί όσοι γαμάνε αυτό κάνουν.

Διάλεξε. Τα σκατά που καίγονται μέσα σου, μου βρωμίσαν τη μέρα.

Διάλεξε. Ωμός και πρόστυχος, χυδαίος και σκλάβος.

Διάλεξε. Μένεις ή φεύγεις.

Διάλεξε ζωή.

Και τράβα γαμήσου.

Immortal beloved

2 Comments

Οικονομικοί εισαγγελείς, Camorra της Θεσσαλονίκης, χρεωκοπημένοι επιχειρηματίες, ξοφλημένοι υπουργοί -τσιφλικάδες-, φεουδάρχες Ευρωπαίοι, ελλείμματα, τηλεπερσόνες πόρνες, ειδήσεις του κώλου, επιδόματα κομμένα, τρόικα, υψηλόμισθοι των ΔΕΚΟ, τιμή πετρελαίου, PSI, αποτυχημένες συνταγές, άμπαλοι ποδοσφαιριστές, πολιτικοί αρραβώνες, ληστείες, τούρκικες σαπουνόπερες, Ελλάδα.

Το  ερωτευμένο εκείνο βλέμμα και το χαμόγελο της ταξιθέτριας του μεγάρου για τον βιολιστή φίλο της φώναζε ένα τεράστιο ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ!! Αυτό το “άντε γαμηθείτε” της θα υπερασπίζομαι μέχρι τέλους.

Καλημέρα

Midnight in Athens

Leave a comment

Αθήνα. Υπόγειο στο κέντρο της πόλης. Σάββατο βράδυ. Πάρτυ.

Ιδρωμένα σώματα χορεύουν στο ρυθμό της πόλης. Όχι αυτής που ξέρετε. Αυτής που οι ίδιοι φτιάχνουν.

Αλκοόλ απ’αυτό που το άλλο πρωί θες παυσίπονα, αλλά τώρα δε σε νοιάζει.

 

 

Κάποιος δίπλα το σκάει. Η ξανθιά χίπστερ πιο κει με τα κοκκάλινα vintage γυαλιά και την φούστα α λα δερβίσης χορεύει ρυθμικά down in Mexico – The Coasters.

Η όλη μυσταγωγία σε συνδυασμό με τον καπνό, θυμίζει ασπρόμαυρη ταινία του Jim Jarmusch. Περιμένεις να βγει ο Tom Waits πίσω από την κολώνα κρατώντας ουίσκυ σε πλαστικό και να λέει No, I don’t have a drinking problem except when I can’t get a drink.

Ο ρυθμός σκληραίνει, το αλκοόλ γίνεται κολυμπήθρα του Σιλωάμ και προσφέρει κάθαρση σε κάθε wanna-be-αμαρτωλός-για-ένα-βράδυ και ο τύπος με το καρό πουκάμισο έχει ήδη βάλει τη γλώσσα του εκεί που πρέπει.

Γκριζομάλλης σαραντάρης κάνει headbanging με beatles ενώ δίπλα παρέα κοριτσιών αδειάζει το τελευταίο μπουκάλι βότκα σα να μην υπάρχει αύριο.

Τους πιο πολλούς, θα τους δεις από Δευτέρα σε καθωσπρέπει γραφεία και σε καλοπληρωμένες δουλειές. Η αναλογία του iq τους αντιστοιχεί με αυτήν του αλκοόλ στο αίμα. 

Το πάρτυ συνεχίζεται. Οι παρέες αραιώνουν, το hangover είναι λίγες ώρες μακριά, και η αγκαλιά που θα ξυπνήσεις Κυριακή πρωί, το λιγότερο, άγνωστη. 

Καλή μας χρονιά!

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 317 other followers