Google+

Καλοκαίρι με βιβλία

Leave a comment

June 4, 2012 by easy'n cosy

Καλοκαίρι. Παραλία. Μ’ένα βιβλίο να μυρίζει αρμύρα.

Ή σ’ένα μπαλκόνι στην πόλη όπου οι κόρνες των δρόμων ηχούν τόσο απόμακρες.

Ή σ’έναν κήπο στην επαρχία, μ’ένα βιβλίο μέσα στα δέντρα.

Μ’ένα βιβλίο ταξιδεύεις. Θυμάσαι ή ξεχνάς.

Εγώ θα σου προτείνω* 8 από αυτά που διάβασα πρόσφατα, έτσι για να έχεις να διαλέγεις.

8. Ο Φρόιντ στο Μανχάταν – Λυκ Μποσί

Φόνοι, προκλήσεις, ψυχαναλύσεις, οιδιπόδεια, δολοφόνοι, εκβιαστές, ληστές, πτώματα, αστυνομίες, χαμός σου λέει. Και μέσα σ’όλα αυτά η φιγούρα του Φρόιντ. Φαντάσου τι μπορεί να γίνεται. Κατ’εξοχήν καλοκαιρινό και μπαμπάτσικο ώστε να μην τελειώσει με τα πρώτα δυο μπάνια στην παραλία.

7. Ο Ερημίτης του μαύρου βουνού – Φερνάντο Πεσσόα

Ένα πρωί στον Εν λευκώ, άκουσα τον Τζούμα να διαβάζει το παρακάτω απόσπασμα, και ως fan του Πεσσόα ή Αλβάρο ντε Κάμπος, ή Σοάρες ή Καέιρο ή δεν ξέρω πως αλλιώς, έτρεξα και το πήρα. Το παρόν βιβλίο συνίσταται βράδυ, πάντα μετά το φαγητό, με τη συνοδεία άφθονου αλκοόλ και ελάχιστου φωτός. Επίσης συνοδεύεται εν προκειμένω και από αυτό.

Συμβουλές στις κακοπαντρεμένες

(Κακοπαντρεμένες είναι όλες οι παντρεμένες καθώς και ορισμένες ανύπαντρες)

Αγαπητές μου μαθήτριες, σας εύχομαι, αν εκτελέσετε πιστά τις συμβουλές μου, αναρίθμητες και πολλαπλές ηδονές μετά τού, και όχι χάρη στις πράξεις τού, αρσενικού κτήνους με το οποίο η Εκκλησία ή το Κράτος σας έχουν δέσει από την κοιλιά και από το όνομα.

Γιατί το πουλί ξεμαθαίνει να πετάει μένοντας με τα πόδια στο έδαφος. Αυτή η εικόνα ας σας υπενθυμίζει διαρκώς τη μοναδική πνευματική μου εντολή.

Να είστε κοκότες, γεμάτες από όλους τους τρόπους διαστροφών, χωρίς να απατάτε το σύζυγό σας, ούτε καν με το βλέμμα – τι ηδονή αν μπορείτε να το κατορθώσετε.

Να είστε κοκότες εντός σας, να απατάτε το σύζυγό σας εντός σας, προδίδοντάς τον ώς και στους εναγκαλισμούς σας, να μην προορίζεται γι’αυτόν η έννοια του φιλιού που του δίνετε -ω ανώτερες γυναίκες μου, ω ανώτερες μυστηριώσεις Εγκεφαλικές μου-, αυτό είναι η ηδονή.”

6. Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974 – Βασίλης Ραφαηλίδης

Επειδή εκλογές είχαμε, εκλογές έχουμε, και (ελπίζω όχι) αλλά πιθανό, εκλογές να ξαναέχουμε, τα βιβλία του Βασίλη Ραφαηλίδη αποτελούν σίγουρα τα εγχειρίδια του αμφισβητία ψηφοφόρου. Δηλωμένος κομμουνιστής ο ίδιος, από εκείνη τη σπάνια κατηγορία που κανένα κόμμα της αριστεράς δεν θα τον ήθελε στους κόλπους του.

Ενδεικτικά: “Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κοροϊδέψεις τον λαό και να τον κάνεις να πιστέψει πως αυτός εκλέγει εκείνους που επιθυμεί να τον …εκμεταλλευτούν. Διότι, βέβαια, είναι άλλο πράγμα να εκλέγεις τον επιβήτορά σου, κι άλλο ν’αφήνεις σ’εκείνον την πρωτοβουλία των κινήσεων, προκειμένου να λειτουργήσει ως επιβήτωρ κατά τα κέφια του, ασελγώντας, που λεν οι λόγιοι, και κατά φύσιν και παρά φύσιν. Δημοκρατία είναι το κυβερνητικό σύστημα κατά το οποίο εσύ επιλέγεις αυτόν που θέλεις να σε «πηδήξει», και δικτατορία εκείνο κατά το οποίο σε «πηδούν» μόνο με βιασμό. Είναι προφανές πως κάθε λογικός άνθρωπος θα διάλεγε τη δημοκρατία αν επιμένει σώνει και καλά να «πηδηχτεί».”

5. Αιχμηρά αντικείμενα – Τζίλιαν Φλιν

Υπάρχει μια μοναδική κατηγορία βιβλίων τα οποία αγοράζεις ή τέλος πάντων πέφτουν στα χέρια σου από λάθος ή από σύμπτωση και τα αφήνεις απ’τα χέρια σου αφού διαβάσεις μέχρι και τις ευχαριστίες του συγγραφέα. Ε, αυτό το βιβλίο είναι ο ορισμός αυτής της κατηγορίας. Αστυνομικό μυθιστόρημα, ψυχολογικό θρίλερ που τσουτσουρένεται η τρίχα απ’τις πρώτες σελίδες και κοιμάσαι με ανοιχτό το φως απαραιτήτως.

4. Η Τζούλιετ γυμνή – Νικ Χόρνμπυ

Άλλο ένα μυθιστόρημα από αυτά που διαβάζονται μάξιμουμ σε ένα διήμερο. Η μουσική σ’αυτο το βιβλίο έχει εξαίχων ρόλο και συγκεκριμένα η μουσική του Tucker Crowe τον οποίο είναι απίθανο να διαβάσεις το βιβλίο και να μην googlάρεις το όνομά του ή να μην το βάλεις στο youtube για να ακούσεις εκείνο το μοναδικό αριστούργημα των ’70s, και την unplugged επανέκδοση του Juliet. Στο ξαναλέω: ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ!!!

Ροκ μύθοι, εμμονές, αδιέξοδες σχέσεις, Αγγλική επαρχία, ροκ φανς, λάιβ, απρόσμενες συναντήσεις, κι όλα μαζί, σ’ένα μοναδικό βαλιντζάκι (!)

3. Losing my Virginity η αυτοβιογραφία – Richard Branson

Είναι αυτός ο “τρελός” επιχειρηματίας που ίδρυσε ότι σχετίζεται με Virgin (δισκογραφική, αεροπορική εταιρία, καταστήματα δίσκων, εταιρία κινητής τηλεφωνίας, και πολλές άλλες). Κατά καιρούς, έχει φωτογραφηθεί ως νύφη, έχει ντυθεί πειρατής (όταν ο διευθύνων σύμβουλος της ανταγωνίστριας British Airways δήλωσε ότι η Virgin τους έχει κλέψει τις θύρες), έχει κάνει guest στα “Φιλαράκια” (είναι ο πλανόδιος πωλητής που πουλάει στον Τζόι καπέλο της Μεγάλης Βρετανίας όταν έχουν πάει στο Λονδίνο για τον γάμο του Ρος) και πολλές άλλες καφρίλες μετατρέποντας το πρόσωπό του σε προϊόν μάρκετινγκ.

Και, όχι, επειδή την πίνεις, ακούς ψυχεδελικές μουσικές και έχεις μετατρέψει ένα πατάρι σε κέντρο καινοτόμας σκέψης (κοινώς, την πίνετε με φίλους και αραδιάζετε “τρελές” επιχειρηματικές ιδέες), όχι δεν σημαίνει ότι θα γίνεις ο Richard Branson του 21ου αιώνα!!!

2. Ο αφανισμός του Νίκου – Αύγουστος Κορτώ

Αυτό το βιβλίο έιναι ένα από τους πολλούς θησαυρούς που έχω βρει κοψοχρονιά στο παζάρι των ρακοσυλλεκτών στο Γκάζι. Τον Αύγουστο Κορτώ μπορείς να τον βρεις και να τον παρακολουθήσεις στα social media γελώντας με τις ατάκες του στο twitter ή ταξιδεύοντας με τις μουσικές που ποστάρει στο facebook. Όμως by far πιο απολαυστικός είναι στα βιβλία του. Ο αφανισμός του Νίκου είναι ένα μυθιστόρημα με πολλά συναισθήματα που διαβάζεται κι αυτό μονορούφι. Αρρώστια, μοναξιά, αγάπη, θάνατος. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Ο Νίκος με το αρνί του σε μια ιστορία -βαθειά ειρωνεία- με πολύ χιούμορ.

1. Το μερίδιο των αγγέλων – ποιήματα – Άννα Νιαράκη

Το καλοκαίρι του 2008 είχα επισκεφτεί με αγαπημένους συγγενείς, ένα από τα παλαιότερα αποστακτήρια ουίσκυ single malt της Σκοτίας. Στο νησάκι Isle of Skye βορειοδυτικά της Σκοτίας στο αποστακτήριο του Talisker που βρίσκεται εκεί από το 1830. Εκεί, αφού κεραστήκαμε τα απαραίτητα, περάσαμε στην ξενάγηση από έναν ηλικιωμένο κυριούλη με φωνή παραμυθά που σε έκανε να χάνεις τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ μύθου και αλήθειας. Από τα λίγα που θυμάμαι, βρίσκεται στην σημείωση στο τέλος του βιβλίου “To whisky ωριμάζει μακριά από το φώς μέσα σε δρύινα βαρέλια. Το 2% περίπου του όγκου εξατμίζεται κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τους Σκωτσέζους αυτό είναι το “μερίδιο των αγγέλων”.”

Τα ποιήματα της Νιαράκη είναι για εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια που θες μια διαφορετική παρέα την ώρα που πέφτει ο ήλιος μες τη θάλασσα. Διαβάζονται απαραιτήτως με ημίφως (εκτός αν τα διαβάζεις στο ipad), συντροφιά με Sauvignon blanc και Tom Waits.

Θα τα βρεις αυτοεκδιδόμενα εδώ, όπου η pdf έκδοση είναι δωρεάν και η paperback με μικρό αντίτιμο.

Αγαπημένο μου, το παρακάτω.

Σκλαβιά της Κυριακής
Εξανδραποδισμός, εξοστρακισμός-
Άνδρας, πόδι, έξω, όστρακο.
Βαριέμαι.
Σ’ αυτές τις ερημιές που μ’ έχεις αφήσει
να παιδεύομαι, όλο νομίζω ότι
ερωτεύομαι κάτι που μοιάζει με
Άνδρα, με πόδι, με όστρακο, με έξω.
Μου πες πως θα ‘ρθεις. Κάποτε μου πες
πως θα έρθεις. Ή πώς θα ‘ρθεις.
Κάποτε. Δεν θυμάμαι και ακριβώς.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι η αυλή
έχει γεμίσει μπαλόνια.
Από αυτά που αγοράζουν
οι γονείς στα παιδιά τους στις εθνικές επετείους,
άσπρα και γαλάζια.
Τώρα με κοιτάζουν ξεφούσκωτα
σαν βλέμμα μετά από ολονύχτιο γαμήσι.
Μέλλον δεν θα ‘ρθεις σήμερα. Κλείνω τις
κουρτίνες μπροστά απ’ τα μάτια μου.

Ένα μπαλόνι χαμογελάει στην κουζίνα.
Δύσκολες μέρες οι Κυριακές. Ούτε και ξέρεις
τι περιμένεις.
Λέω σήμερα είναι Τετάρτη, μα τίποτα δεν
έχει Τετάρτινη όψη.
Τίποτα δεν μοιάζει στη μέση.
Όλα τελειώνουν μαζί με τη βδομάδα. Κατακάθονται
σαν ίζημα, σαν τον καφέ στον πάτο της κούπας.
Κάπου εκεί βρίσκομαι κι εγώ. Στον πάτο της κούπας
που κρατάω μες στα χέρια μου, και προσποιούμαι ότι
αχνίζει από μέσα ο καφές.
Ενώ ξέρω καλά πως είναι άδεια.
Ψάχνω στα συρτάρια να ανακαλύψω
εκείνο το ποίημα που είχα ξεχάσει πως έγραψα
και θα με δικαιώσει, τουλάχιστον στα μάτια μου.
Μέλλον δεν έρχεσαι σήμερα
μα κάποτε είχες αφήσει σημάδι επίσκεψης.
Αντ’ αυτού, βρίσκω εισιτήρια, συνδετήρες και αποδείξεις
ένα στυλό που δεν γράφει πια, και γράμματα
που ποτέ δεν στάλθηκαν. Μάλλον ούτε και τότε ήρθες.
Ένα συρτάρι γεμάτο Κυριακές.

Ξεκλείδωτο, μήπως και
αποδράσουν κάποια στιγμή απηυδισμένες όλες μαζί
και ξεχυθούν στο χώρο,
γλιστρήσουν από παράθυρα ανοιχτά, γρίλιες μισόκλειστες
και χαραμάδες και φυτευτούν μες στην αυλή,
άσπρα γαλάζια και ξεφούσκωτα μπαλόνια.
Τι ωφελεί, αναρωτιέμαι. Να παραχώνεις Κυριακές.
Σαν να πιέζεις τη στροφή μέσα σε μια ευθεία.
Θα κάνω αυτό που τόσα χρόνια αποφεύγω.
Φρέσκος καφές, άδεια συρτάρια, καμία προσμονή.
Μήπως και βρει τη θέση της αυτή η Κυριακή μες
στο δωμάτιό μου.
Ίσως να φύγω εγώ,
να μείνει μόνη να σκεφτεί, αν επιστρέφοντας
θα με βρει εκεί ή κάπου έξω θα με συναντήσει.
Δίπλα μου σ’ ένα μπαρ, να κεραστούμε γύρους
κι ύστερα, με άφθονο αλκοόλ
να με ακολουθήσει
για ένα γαμήσι
κυριακάτικο.

Δεν θα μιλήσω. Μπορεί αν θέλει
να αρνηθεί. Έχω παρέα.
Εκείνο το μπαλόνι της κουζίνας
και μια σειρά από ξεφούσκωτα βλέμματα
στοιβαγμένα στα ντουλάπια.
Όπως και να ’χει,
οι Δευτέρες καραδοκούν να σε ξεβράσουν
πνιγμένο,
σωσμένο
λίγη σημασία έχει
στην άκρη μιας βδομάδας που υπόσχεται μέλλον.

*Δεν μου αρέσουν οι κριτικές από “ειδικούς”. Μπορεί να έχεις διαβάσει εφτά βιβλιοθήκες βιβλία αλλά επειδή θεωρείς τον συγγραφέα κακό νεωτεριστή δεν σημαίνει ότι εμένα δεν θα με ταξιδέψει ή συγκινήσει. Το ίδιο ισχύει και με κριτικές ταινιών και μουσικών.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Πες το και στους φίλους σου!

Facebook Twitter More...

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 507 other followers

Αρχείο

Creative Commons

Άδεια Creative Commons
Except where otherwise noted, content on this site is licensed under Creative Commons .
%d bloggers like this: