Google+

September 2011

Leave a comment

Μπορεί το καλοκαίρι να έφυγε. Αλλά δεν έχει και πολύ μέχρι το επόμενο. 274 μέρες και σήμερα έμειναν. Ο Σεπτέμβρης ανέκαθεν από τους πιο καταθλιπτικούς μήνες. Ξεκινάει η χρονιά, επιστροφή σε δουλειές, σχολεία, εξεταστικές…

Πλευρά Α’

1. C.W. Stoneking – The Love Me Or Die

Πολλά τραγούδια με ταξιδεύουν σε ιστορίες που καμία σχέση δεν έχουν με το περιεχόμενο των στίχων. Το ίδιο συνέβη και μ’αυτό. Ο ρυθμός με στέλνει σε μια αιώρα στην Καραϊβική κοντά σε ερημική παραλία κάτω από μια παχιά σκιά όπου παγωμένο ρούμι ρέει άφθονο και μελαμψές παρουσίες λικνίζονται στους ρυθμούς του C.W. Stoneking. Και ύστερα ξύπνησα. Και ναι, το καλοκαίρι τελείωσε…

 

2. Alexander – Truth

Φθινόπωρο για το ραδιόφωνό μου σημαίνει Εν Λευκώ 87.7. Δε νομίζω να υπάρχει μέρα που να μην το έχουν βάλει. Και είναι τόσο μα τόσο φθινόπωρο αυτό το τραγούδι.

 

3. Pulp – Common People

Κόλλημα του τελευταίου μήνα. Ξέρω. Με καθυστέρηση 16 χρόνων. Δεν έχει σημασία. Παίζει στο repeat.

I want to live like common people,
I want to do whatever common people do,
I want to sleep with common people,
I want to sleep with common people,
like you.

 

4. Run – Snow Patrol

 

5. Linkin Park – Rolling in the deep

Είναι κάποιοι άνθρωποι που απ’την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις σου κάθονται στραβά. Θες ο απαίσιος κότσος στο κεφάλι, θες τα ποτήρια που τρίζουν στο βιντεοκλιπ, θες το mtv που το παίζει 60 φορές τη μέρα, περίμενα να πει επιτέλους κάποιος άλλος αυτήν την τραγουδάρα. Και την είπε.

 

Πλευρά Β’

1. Leonard Cohen – Tower of Song

It goes by itself…

 

2. Lily Allen – Littlest Things

Γλυκό, βρετανικό, φθινοπωρινό.

 

3. Nouvelle Vague – In a manner of speaking

Από τις πιο όμορφες διασκευές.

 

4. U2/Pavarotti – Miss Sarajevo

Speechless. Sans Voix

 

5. Stereo Nova – 6 π.μ.

Όλη νύχτα ήμουν έξω
Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
Με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
Γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
Ο μύθος της διασταύρωσης
Κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
Κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
Χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
Μέσα σ’ εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
Ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
Χιλιάδες πόδια κάτω απ’ αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Πες το και στους φίλους σου!

Facebook Twitter More...

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 507 other followers

Αρχείο

Creative Commons

Άδεια Creative Commons
Except where otherwise noted, content on this site is licensed under Creative Commons .
%d bloggers like this: